Έχει πεζουριά πίσω μου…

Η απέναντι όχθη Του Βασίλη Καπετάνιου

Ο Πέτρος κατέβηκε στο υπόγειο να χαιρετήσει τον παππού του, σε λίγες μέρες έφευγε ξανά να συνεχίσει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Λονδίνο . Στο υπόγειο ο παππούς έκανε μια επιθεώρηση στο αρχείο φωτογραφιών. Στο μοναδικό τραπεζάκι με την μαρμάρινη πλάκα από πάνω, το είχε κρατήσει από το καφενείο του πατέρα του ήταν μια στοίβα από κυριακάτικες  εφημερίδες.

-Παππού θα ξαναγυρίσουμε πίσω στην δραχμή πως τα βλέπεις τα πράγματα;

Ο παππούς κρατούσε μια φωτογραφία της μάνας του εκείνη την στιγμή, από κάποιο πανηγύρι στην Κρύα Βρύση.

-Έχει πεζουριά πίσω μου….που θα έλεγε και η προγιαγιά σου η Μαρία. Μόνοι μας καβαλήσαμε το καλάμι και αρνούμαστε να το παραδεχτούμε.

-Παππού έχω χρόνο για να πάω στο αεροδρόμιο ( του είπε χαμογελώντας) .

Συνεννοήθηκαν με τα μάτια, από ένα κλειστό χαρτόκουτο ο Πέτρος έβγαλε τα σύνεργα για να ετοιμάσει δυο σκέτους ελληνικούς καφέδες. Ο παππούς διάλεξε  ένα πούρο, το έκοψε με πια απότομη κίνηση του κόφτη στην άκρη και το ζέσταινε με αργές κυκλικές κινήσεις του διπλόφλογου αναπτήρα. Η ατάκα που είπε πριν ήταν αφορμή για μια νέα ιστορία. Ο Πέτρος είχε προνοήσει ότι ο παππούς θα τον αποχαιρετούσε με κάποια ιστορία έτσι έκανε κάθε φορά. Σέρβιρε τους καφέδες στο μικρό ξύλινο συρταράκι κάτω από την μαρμάρινη πλάκα και κάθισαν στις δυο μοναδικές καρέκλες πολυθρόνες του υπογείου.

-Λοιπόν παππού για λέγε ποια ιστορία είναι κωδικοποιημένη στην ατάκα, έχει πεζουριά πίσω μου….

-Αυτό το είχα ακούσει από την μάνα μου ένα αυγουστιάτικο βράδυ, έτσι όπως κράταγα την φωτογραφία και με ρώτησες για τα οικονομικά αυτό μου ήρθε στο μυαλό.

-Εντάξει σου ήρθε, αλλά ποια είναι η ιστορία ;

Ο παππούς φύσηξε τον γκρι καπνό παρατηρούσε τα κυκλικά συννεφάκια σαν προβαλλόταν εκεί η ιστορία που ήθελε να πει στον εγγονό του, πήρε μια γουλιά καφέ καύσιμο και υγρασία στην μνήμη όπως έλεγε.

-Λοιπόν Πετράν άκου, ένα δυο χωριά πιο κάτω από το χωριό της προγιαγιάς σου της Μαρίας ζούσε και βασίλευε ο Μητσάρας ο Τζόν Γουέιν.

-0 ποιος ;

-Ο Μητσάρας ο Τζον Γουέιν , θα σου εξηγήσω. Ο Μητσάρας πήγε τουρίστας στο Δημοτικό σχολείο, δεν έπαιρνε τα γράμματα  όπως έλεγαν εκείνη την εποχή. Αντιμετώπιζε σοβαρές μαθησιακές δυσκολίες και κάποιες προφανώς ήπιες αντιληπτικές δυσκολίες. Επιλογή για αυτόν δεν υπήρχε ή γράμματα ή χωράφι του είπε ο πατέρας του ένας μεγαλοκτηματίας της περιοχής. Ο πατέρας του τον είχε αποδεχτεί όπως ήταν. Εξ άλλου τόσα και τόσα πανέξυπνα παιδιά δεν μπόρεσαν να συνεχίσουν στο γυμνάσιο και τα είχε στην δούλεψη του. Αρκεί να μάθαινε ο Μητσάρας την τέχνη της γης. Ο Μητσάρας προχωρούσε την ζωή του προστατευόμενος από κάποιο ευφυές ένστικτο και το θράσος της άγνοιας του λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπιζε.

-Πατέρα θα δουλέψω στα χωράφια αλλά θα με πληρώνεις !!!!( Μέγα θράσος για την εποχή εκείνη να ζητά ο γιος λεφτά από τον πατέρα.)

Στα δέκα τρία του χρόνια αποδείχτηκε καλός εργάτης γης και άρχοντας της παρέας στην βρύση του χωριού αφού ήταν φραγκάτος. Το ένστικτο και η άγνοια του έδιναν μια τόλμη αξιοζήλευτη. Έκανε πράγματα που δεν τολμούσαν οι άλλοι.  Ήταν ο πρώτος της παρέας που είδε κινηματογραφική ταινία , στον θερινό «Σαχάρα» λΊγο με την Παναγία το νεκροταφείο. Είδε το κτήριο για πρώτη φορά όταν τον κατέβασε με τα μουλάρια στο παζάρι του Άργους ο πατέρας του. Σταμάτησε είδε τις εικόνες που έβαζαν σε ταμπλό ο αιθουσάρχης . Μέσο μεταφοράς δεν είχε, με τα πόδια έκανε την διαδρομή πήγαινε και έλα και σκαστός από το σπίτι. Δεν ήταν ασυνήθιστο εκείνα τα χρόνια να περπατάνε με τα πόδια μεγάλες αποστάσεις . Ο πατέρας του δεν τον μάλωσε, κατά βάθος χάρηκε την πρωτοβουλία που πήρε ο γιος του.  Πρώτη ταινία  ήταν ο Τζόν Γουέιν,  «Ρίο Μπράβο» ο τίτλος της. Την άλλη μέρα έκανε την ηρωική του εμφάνιση, καλοκαίρι με γαλότσες κοντό παντελόνι δυο πιστόλια που κράταγε για τις απόκριες περασμένα στην μέση του ένα καουμπόικο καπέλο στο κεφάλι και ένα καλάμι που το είχε φτιάξει σαν άλογο έφτασε στην μεγάλη βρύση του χωριού. Και  το στόμα του μηχανή προβολής, φίλοι και παλιοί συμμαθητές είχαν βρει τον ήρωα τους. Έτσι του βγήκε και το παρατσούκλι. Ο αιθουσάρχης ξαφνιάστηκε όταν τον είδε στην επόμενη ταινία να φτάνει ντυμένος καουμπόι με το καλαμένιο άλογο. Αλλά ο ενθουσιασμός των θεατών,  το πήραν μάλλον για διαφημιστικό κόλπο, τους έκανε φίλους. Ο Μητσάρας ο Τζον Γουέιν δεν πλήρωσε ξανά εισιτήριο έμπαινε τζάμπα πάνω στο καλαμένιο άλογο του. Έβλεπε μόνο γουέστερν. Ο πατέρας του τον άφησε να κυκλοφορεί με το καλάμι αφού έτσι κέρδιζε και τα εισιτήρια. Ήταν και πολύ πετυχημένες οι ατάκες που άφηνε από καιρό σε καιρό ο Μητσάρας.

-Ρε Μητσάρα γιατί δεν μου έφερες γουρνοπούλα από το πανηγύρι; Τον ρώτησε ο Τάσος ο αιθουσάρχης.

-Τι να το κάνεις ρε φίλε θα βρώμαγε στον κατήφορο πάνω στα καπούλια!!! 

 -Άλλη μια φορά καθώς  έφευγε με το άλογο του χτύπησε μια κοπέλα πίσω του.

-Πρόσεχε άνθρωπε μου θα με σκοτώσεις.

-Δεν του έχω βάλει και καθρέπτες ακόμα κορίτσι μου για να βλέπω πίσω.

- Το καλύτερο το είπε σε μια κυρία που ήταν τελετάρχης για την γιορτή της Παναγίας, με κορδέλες «έκοβε» παραμονή το δρόμο για να περάσει η πομπή. Από το βάθος του δρόμου ερχόταν ο Μητσάρας με το καλαμένιο άλογο. Η κυρία φοβήθηκε ότι θα της κόψει τις κορδέλες.

-Πήγαινε από την άλλη πλευρά του δρόμου παιδί μου του είπε και στάθηκε μπροστά του. ( Κρατώντας μια σκούπα και κουβάρια από ταινίες.)

-Γιατί κυρά μου θα σου χαλάσει το άλογο το σφουγγάρισμα . (Χλιμιντρίζοντας πήγε στον σινεμά, αφήνοντας την με την απορία στο στόμα.)

-Τάσο ( είπε στον αιθουσάρχη ) μπορείς να μου δώσεις μερικές φωτογραφίες με τον Τζον Γουέιν να τις δείξω στους φίλους μου.

-Αύριο που αλλάζω έργο θα προσπαθήσω να κρατήσω μερικές έλα να τις πάρεις.

Το βράδυ ξύπνησε τον πατέρα του όταν γύρισε.

-Τι έγινε ρε Μητσάρα του είπε μέσα στον πρώτο του ύπνο.

-Αύριο θέλω να πάω εγώ στο παζάρι . Τετάρτη είχε μεγάλη αγορά στο Άργος.

(Παρά το θυμό του ο πατέρας του το θεώρησε δείγμα προόδου, αλλά ο Μητσάρας ήθελε τις φωτογραφίες να πάρει.)

-Να σου δώσω την λίστα με τα ψώνια

-Άσε τα χαρτιά ( πονηρός ο Μητσάρα αφού δεν ήξερε να διαβάζει, ο πατέρας το είχε ξεχάσει μισοξυπνισμένος) πέστα και τα θυμάμαι όλα!!!

Την άλλη μέρα πριν ακόμα ξυπνήσει ο πατέρας του, ο Μητσάρας Τζον Γουέιν μισός παιδί μισός έφηβος έκανε τα ψώνια του στο παζάρι και τα κατάφερε μια χαρά και στην συναλλαγή. Είχε ένα παράξενο σύστημα από γάντζους και λουριά και τα φόρτωσε όλα στην πλάτη του. Έτσι φορτωμένος έφτασε όταν το φορτηγάκι κατέβαζε την καινούργια ταινία και έπαιρνε την παλιά από τον κινηματογράφο. 

-Μητσάρα είσαι τυχερός αυτές μας τις χαρίζουν και του έδωσε τις φωτογραφίες ο Τάσος

 Ο ενθουσιασμός του Μητσάρα δεν περιγράφεται. Με τις φωτογραφίες ανά χείρας  να τις κοιτά συνεχώς, τα ψώνια φορτωμένα στην πλάτη αυτός καβάλα πάνω στο καλαμένιο  άλογο που έσερνε , ήταν ένα παράξενο θέαμα. Εκείνη την εποχή ήταν συνηθισμένο οι άνθρωποι να μεταφέρουν πράγματα σε μεγάλες αποστάσεις με τα χέρια ή με κοφίνια και καλάθια πάνω στην πλάτη ή στο κεφάλι. Μόνο λίγοι τυχεροί πήγαιναν καβάλα στο άλογο με τα κοφίνια στο πλάι, όλοι  οι άλλοι ήταν  πεζουριά

(πεζοί). Αλλά να σέρνεις και ένα καλαμένιο άλογο δεμένο πάνω σου ήταν κάπως παράλογο. Κοντά στην Διχάλα ήταν ένα καφενείο χωμένο μέσα στην σκιά δυο πλατανιών και «οι τεμπέληδες  της εύφορης κοιλάδας» απολάμβαναν  τις μπυρίτσες τους. Όλοι γούρλωσαν τα μάτια όταν είδαν τον «έφιππο» Μητσάρα, φορτωμένος τα ψώνια στην πλάτη, να εναλλάσσει στα χέρια του με πάθος ασπρόμαυρες φωτογραφίες του Τζον Γουέιν και το δεμένο πάνω του καλαμένιο άτι να σκίζει την μεσημεριάτικη ζέστη με τον συρτό του θόρυβο. Πίσω του ερχόταν και άλλοι πεζοί από τα παζάρι φορτωμένοι στα χέρια ή στην πλάτη τα ψώνια τους. Ο Μητσάρας αντιλήφθηκε ότι τον κοιτούσαν παράξενα όλοι οι θαμώνες του καφενείου. Στο δικό του μυαλό κατάλαβε ότι τον ζήλευαν για την τύχη του να είναι καβάλα πάνω στο καλαμένιο του άλογο. Πριν προλάβουν να του πουν τίποτα απάντησε μόνος του.

-Μην με κοιτάτε εμένα , μια χαρά είμαι πάνω στον Αδάμαστο, ( και χτύπησε με τις φωτογραφίες τα φανταστικά καλαμένια καπούλια του αλόγου) έχει πεζουριά πίσω μου… ( και κούνησε το κεφάλι του σαν να λυπόταν τους πεζούς που ερχόταν πίσω).

-Το καφενείο κόντεψε να πέσει από τα δυνατά γέλια από την έξυπνη απάντηση του Μητσάρα. Κατάλαβες τώρα  Πετράν μας πούλησαν το ξύλινο καλάμι της κατανάλωσης για αδάμαστο άτι. Φορτωθήκαμε στην πλάτη τα δάνεια της ψυχολογικής μας μιζέριας και όταν καμιά φορά στα μάτια των άλλων καθρεφτίζεται το καλαμένιο εύθραυστο παρόν αρνούμαστε να το δούμε και εμείς και οι άλλοι. Γυρίζουμε πίσω και κοιτάμε αυτούς που έρχονται πίσω μας πεζοί στα όρια των δυνάμεων και των δυνατοτήτων τους. Δον Κιχώτες της μεταπολιτευτικής ευζωίας για τριάντα εφτά χρόνια το μόνο που έχουμε να πούμε είναι ότι έχει πεζουριά πίσω μας….. Δεν έχει σημασία αν θα μείνουμε στο ευρώ η θα γυρίσουμε στην δραχμή εκείνο που έχει σημασία είναι αν θα κατέβουμε από το καλάμι να ξαναβρούμε πεζοί το μονοπάτι μας….

*Ο Μητσάρας  Τζον Γουέιν δεν είναι πραγματικό πρόσωπο όπως και η ιστορία με τον κινηματογράφο. Αλλά τον φώτισαν στον μπερντέ της φαντασίας η ιστορία που μου είπε η μητέρα μου βράδυ Αυγούστου για κάποιον που πράγματι πήγαινε πάνω σε καλάμι και απάντησε «έχει πεζουριά πίσω μου» σε αυτούς που ήθελαν να  τον πειράξουν και ένα δυο ατάκες από κάποιον άλλον  που είχε συναντήσει ο Άγγελος συνεργάτης στο θεραπευτήριο.